نگاهی به سناریو کش دادن جنگ تا انتخابات آمریکا! آیا لحظه‌ای فکر نمی‌کنید اتفاقا بهترین زمان برای رسیدن به یک توافق مناسب همین حالاست که ترامپ بشدت می‌خواهد با این دستاورد حزب خود را پیروز کند و دقیقا هم، نان را باید همین الان به تنور چسباند و امتیاز گرفت؟

خبرآنلاین - یکی از مشکلات ما کمبود یا نبود مغز متفکر در بین مسئولین تصمیم‌گیر و اثرگذار است. زیر کلمه تصمیم‌گیر و اثرگذار خط تیره می‌کشیم! بعبارتی می‌توان گفت منظور همان‌هایی‌اند که  اتفاقا از سران قوا و سه قوه نیستند وایضا با چشمانِّ غیر مسلح و بدون چراغ قوه، هویدا و پیدا نیستند! اما در عین حال همیشه مسلح، آتش به اختیار و تحت هر شرایطی و در هرحال و احوالی دلواپسند. بعنوان مثال آنها و تحلیل‌های یک طرفه‌شان را می‌توان در رسانه میلی دید که در قالب مجریان دوزاری و کارشناسان دوروزه ، اندیشمندان و طرفداران صلح و ثبات و آرامش را به سخره می‌گیرند . بعنوان مثال معلوم نیست چه بر سر برخی مجریان بی‌مزه و بی‌رمق آمده که نسبت به اساتید دانشگاه و کرتکس مغز اینچنین شمشیر را از رو بسته!؟ بگذریم رسانه میلی است و میل میل آنها، ما در این رسانه به قول خودشان ملی اصلا چکاره‌ایم؟! 

این افراد سوزن‌شان که در یک نقطه‌گیر کرد ولکن ماجرا نیستند و این توانایی را هم ندارند به جز چیزی که در مغزشان فرو رفته یا فرو کرده‌اند فکر کنند! همیشه با دید تونلی یک نقطه را می‌بینند و فقط و فقط به آن سمت حرکت می‌کنند. نه آنقدرها دوراندیش و سیاست‌مدار و انعطاف پذیرند که در طول مسیر و اوقات مقتضی، فرصت‌طلبانه به سایر گزینه‌ها و تهدیدات و حتی فرصت‌ها فکر کنند و نه اصولا فکری می‌کنند! مرغ‌شان همیشه یک پا دارد. آنقدرها در این افکار بسته و دربسته خود دست و پا می‌زنند که حتی متوجه نمی‌شوند چه وقت پیروز شدند!

فاجعه آنکه دقیقا هم نمی‌دانند در چه صورت و شرایطی قرار است پیروز شوند! فقط جنگ می‌کنند! مثلا دشمن وقتی در جنگ مستقیم شکست می‌خورد و پیشنهاد توافق می‌دهد آنها همان لحظه و بدون خواندن مفاد تفاهم نامه به خیابان می‌ریزند و بر وزیر و وکیل و رئیس جمهور فحش و ناسزا سر می‌دهند و پیشنهاد توافق را به منزله فریب دشمن تلقی کرده و باز به همان همیشگی خود ادامه می‌دهند! وقتی هم دشمن مجبور به پاسخ می‌شود آنها باز همین واکنش را پیراهن عثمان کرده و دلیل و بهانه‌ای برای ادامه جنگ و به آتش کشاندن بازار شام می‌شمارند.باری به هر جهت خدا یکی است و مواضع آنها هم، یکی! البته در این وسط یک استثنا دارد و آن گرایش نمایشی به داستان ها و اسطوره‌های ملی و شاهنامه‌ای که تا کنون اخی و پیف پیف بودند!

این افراد نه می‌توانند حجم مقایسه تلفات انسانی و مالی خودمان را با دشمن بسنجند و نه میزان ابرتورم و گرانی افسار گسیخته در کشور برای‌شان مهم است آنها صرفا دل خوشند به افزایش چند دلاری قیمت بنزین در آمریکا و خوشحال از عایداتی که قرار است از تنگه هرمز با فشار و زور بدست آید! 

کسی نیست به آنها بگوید شکست ترامپ مساوی نیست با شکست آمریکا و اصولا نمی‌دانند که نباید کار را به جایی کشاند که مانند جنگ جهانی دوم همه آمریکایی‌ها با جان و دل و متفق‌القول خواهان انداختن بمب بر سر ژاپن شوند؛ نه فقط رئیس جمهورشان!  

آری، این درد مزمن است و نزدیک به نیم قرن سابقه دارد.بارها و بارها آنقدر به تعصبات کورکورانه‌ و بی‌توجهی به پیشنهادات دشمن، همچون خوارزمشاهیان ادامه دادند که در پایان بعد از کلی صرف هزینه و فرصت سوزی‌ها  بناچار به شرایط‌شان تن دادند و اینگونه بود که اصطلاحاتی همچون نوشیدن جام زهر و نرمش قهرمانانه به فرهنگ‌مان رسوخ کرد.

در گذرگاه سیاست بین‌الملل هم، هر پیچی پیچید آنها نپیچیدند و الا بلا مستقیم و سرخود  به راه خود ادامه دادند تا سرشان به سنگ خورد! اما باز از رو نرفتند و برای هر شکستی نوعی پیروزی ساختند و علی رغم دو قلو زاییدن گوساله شان همچنان خرشان از کرگی بدون دم ماند. 

بگذارید کمی با مورد و مصداق صحبت کنیم.

فکر می کنید در حال حاضر چه چیزی در مغز این افراد برای کج دار و مریز و کشدار کردن جنگ می‌گذرد؟ 

شکست حزب ترامپ در انتخابات پیش رو! 

اما آنها دیگر به بعد از انتخابات فکر نمی کنند؟ بگذارید کمی بجایشان فکر کنیم: 

حزب ترامپ چه پیروز انتخابات شود و چه شکست بخورد این چوب دو سر طلا در هر حال به ضرر ما خواهد بود! اگر پیروز شود که تکلیف معلوم است اما در صورت شکست فکر می کنید ترامپ خواهد گفت: اوکی شکست را می‌پذیرم و دیگر کاری به کار ایران ندارم و همه تحریم ها را لغو می‌کنم و در نتیجه مملکت گل و بلبل می‌شود؟ یا اینکه ترامپ برای پوشش دادن به این شکست فشار را بر ایران بیشتر خواهد کرد؟  

آیا لحظه‌ای فکر نمی‌کنید اتفاقا بهترین زمان برای رسیدن به یک توافق مناسب همین حالاست که ترامپ بشدت می‌خواهد با این دستاورد حزب خود را پیروز کند و دقیقا هم، نان را باید همین الان به تنور چسباند و امتیاز گرفت؟ 

ای عزیزان همیشه عابد و زاهد و استعمارستیز؛ یادآوری می کنم:  

لحظه‌ای تفکر از هفتاد سال عبادت برتر است.

جنگ با ظلم و استعمار تک بعدی نیست برای رسیدن به استقلال و ظلم ستیزی به اندازه راه‌های رسیدن به خدا گزینه وجود دارد. حداقل و بقول رئیس محترم جمهور از روش مبارزه چین و روسیه با آمریکا الگو بگیرید یک جنگ شیک و مجلسی! حتی شوروی سابق هم با آنهمه اهن و تلپش جنگ سرد را انتخاب کرد نه این چیزی که شما برگزیدید.   

آیا اصولا به این چیزها فکر می‌کنید و یا باز با چشمانی بسته و دهانی همیشه باز و آغشته به فریاد همان حرف‌های همیشگی را می‌زنید؟ بد نیست برخی مواقع کمی آرام بگگگگگگگیریم.