فرض کنیم استارلینک را هم جمع کردید، بعدش چی؟ بیش از سه‌دهه قبل ویدئو کالای قاچاق بود و استفاده از آن جرم محسوب می‌شد. برای مبارزه با آن بگیر و ببند راه‌انداختند

چندصباح دیگر در عملیات‌های متعدد، با راپل، بالای بام خانه ها رفتند و دیش‌های ماهواره را پرت کردند توی خیابان‌ها.

دیری نگذشت سروکله فیلترینگ پیدا شد و خلق‌الله برای دورزدن آن فیلترشکن خریدند و بعدا معلوم‌شد پولی که برای خریدن فیلترشکن می دهند سودش به جیب جماعتی می رود که هر روز یک دور تسبیح به محتوای اینترنت فحش می‌دهند و دو دور تسبیح هم به منتقدان فیلترینگ ناسزا می‌گویند..

حالا هم دیگ مقابله با استارلینک را بارگذاشته اند. کی؟ همانهایی که تا دیروز آش فیلترشکن‌فروش‌ها را هم می‌زدند!

استارلینک البته پدیده خطرناکی است اما راه مبارزه‌اش آن نیست که دبیر شورای فضای مجازی می‌گوید. گمانش آن است که اگر پای لانچر بنشیند و به آن شلیک کند قصه تمام می‌شود و این فناوری از روی کره زمین محو می‌گردد. این توهم را او در باره فیلترینگ هم داشت و پیشینیان نیز در باره ماهواره داشتند. آنها حداکثر کاری که می‌کنند مانع تاخیری ایجاد می‌کنند.

استارلینک یک فناوری ارتباطی است و بی‌تردید دشمن برای مقابله با ما آن را به کار می‌گیرد اما برای 

آنکه به پیکارش برویم ، تکرار روش‌های گذشته جز ناکامی و افسردگی آورده‌ای ندارد.

اگر در یک خیابان اصلی، سر همه خیایانهای فرعی تابلو عبورممنوع نصب کنید چه اتفاقی می افتد؟ راننده یکی دو سه بار مراعات می‌کند اما وقتی همه را مسدود ببیند، چشمش را بر همه تابلوها می‌بندد و با دهن‌کجی به تابلوهای عبورممنوع راه خودش را می‌رود.

اکنون نیز که سلاح فیلترینگ ناشیانه به کار می‌رود و در واقع تابلو عبور ممنوع بر سر هر نرم‌افزار و پیام رسان قرار داده می‌شود بالاخره مخاطب راهی پیدا می‌کند هرچند برایش هزینه داشته باشد.

خودتان را به زحمت نیندازید. سرعت تکنولوژی آنقدربالاست که از شما جلو می‌زند و مخاطب به هر حیله راهی می یابد. مقابله با استارلینک همچون مقابله با نمونه‌های پیشین یک راه حل بیشتر ندارد:بالابردن اعتماد عمومی به رسانه های داخل از جمله صداوسیما که در حضیض محبوبیت به سر می‌برد و نفسش تنگ شده است.

به جای جنگیدن بیهوده با استارلینک در اندیشه افزایش انسجام داخلی و تقویت اعتماد عمومی باشیم. جز این هر سیاستی بورزیم کشک است.